شمارهٔ ۱۷۵

سرگشته در این بادیه تا چند بپوییم

ای کعبه مقصود ترا از که بجوییم

ما شیفته باد صباییم شب و روز

باشد که نسیمی ز ریاض تو ببوییم

گر در حرمت محرم اسرار نباشیم

باری نه بس است این که گدای سر کوییم

در دین وفا سجده ما نیست نمازی

تا چهره بخون دل آشفته نشوییم

بر هستی ما سنگ فنایی بزن ای عشق

چون غرقه بحریم چه محتاج سبوییم

رقص و طرب ما همه از زخم تو باشد

کاندر خم چوگان رضای تو چو گوییم

ما همچو حسین از غمت آشفته سرشتیم

معذور همی دار گر آشفته بگوییم