شمارهٔ ۲۵۵

مرا تا کی ز هجرانت بسوزد جان به تنهایی

چه شد ای جان شیرینم که یک ساعت نمی آیی

جهان شد تیره دور از تو بیا ای مونس جانم

که چون خورشید عالم را به یک پرتو بیارایی

به رویت جان برافشاندن ز من شاید که مشتاقم

به غمزه بیدلان کشتن ترا زیبد که زیبایی

چه بیم از آتش سوزان خیالت با من ار سازد

چه سود از روضه رضوان اگر دیدار بنمایی

نقاب شب بروی خود کشد خورشید از خجلت

تو ای ماه ملک سیما چو از رخ پرده بگشایی

شدم خاک و هنوز از جان هوای دوست می ورزم

ندارم حاصل از گیتی به غیر از بادپیمایی

به امید وصال او تسلی می دهم دل را

ولی تا وصل درمانم تو ای عمرم نمی پایی

چو آمد باده صافی چه جای زهد ای صوفی

چو باشد یار من ساقی کجا باشد شکیبایی

جنون عشق پوشیدن حسین اکنون نمی یارد

چو طاقت طاق شد دل را برآرد سر به شیدایی