بخش ۱۹۸ - حور و شاعر در جواب نظم گوته موسوم به حور و شاعر

حور

نه به باده میل داری نه به من نظر گشایی

عجب اینکه تو ندانی ره و رسم آشنایی

همه ساز جستجویی همه سوز آرزویی

نفسی که میگدازی غزلی که می سرایی

به نوای آفریدی چه جهان دلگشایی

که ارم به چشم آید چو طلسم سیمیایی

شاعر

دل رهروان فریبی به کلام نیش داری

مگر اینکه لذت او نرسد به نوک خاری

چکنم که فطرت من به مقام در نسازد

دل ناصبور دارم چو صبا به لاله زاری

چو نظر قرار گیرد به نگار خوبرویی

تپد آن زمان دل من پی خوبتر نگاری

ز شرر ستاره جویم ز ستاره آفتابی

سر منزلی ندارم که بمیرم از قراری

چو ز باده بهاری قدحی کشیده خیزم

غزلی دگر سرایم به هوای نوبهاری

طلبم نهایت آن که نهایتی ندارد

به نگاه ناشکیبی به دل امیدواری

دل عاشقان بمیرد به بهشت جاودانی

نه نوای دردمندی نه غمی نه غمگساری