بخش ۶ - غزل سرای و نواهای رفته باز آور

غزل سرای و نواهای رفته باز آور

به این فسرده دلان حرف دل نواز آور

کنشت و کعبه و بتخانه و کلیسا را

هزار فتنه از آن چشم نیم باز آور

ز باده یی که بخاک من آتشی آمیخت

پیاله یی بجوانان نو نیاز آور

نیی که دل ز نوایش بسینه می رقصد

میی که شیشه جان را دهد گداز آور

به نیستان عجم باد صبحدم تیز است

شراره یی که فرو می چکد ز ساز آور