بخش ۷ - ای که ز من فزوده‌ای گرمی آه و ناله را

ای که ز من فزوده ای گرمی آه و ناله را

زنده کن از صدای من خاک هزارساله را

با دل ما چه ها کنی تو که به باده حیات

مستی شوق می دهی آب و گل پیاله را

غنچه دل گرفته را از نفسم گره گشای

تازه کن از نسیم من داغ درون لاله را

می گذرد خیال من از مه و مهر و مشتری

تو به کمین چه خفته ای صید کن این غزاله را

خواجه من نگاه دار آبروی گدای خویش

آنکه ز جوی دیگران پر نکند پیاله را