زبور عجم

۱۴۲ شعر از اقبال لاهوری

بخش ۱۴۲ - در فن تعمیر مردان آزاد

یک زمان با رفتگان صحبت گزین صنعت آزاد مردان هم ببین خیز و کار ایبک و سوری نگر وا نما چشمی اگر داری جگر خویش را از خود برون آورده اند این چنین خود را تماشا کرده اند سنگها با سنگها پ

بخش ۱۵ - این جهان چیست صنم خانهٔ پندار من است

این جهان چیست صنم خانه پندار من است جلوه او گرو دیده بیدار من است همه آفاق که گیرم به نگاهی او را حلقه یی هست که از گردش پرگار من است هستی و نیستی از دیدن و نا دیدن من چه زمان و چه

بخش ۱۶ - فصل بهار این چنین بانگ هزار این چنین

فصل بهار این چنین بانگ هزار این چنین چهره گشا غزل سرا باده بیار این چنین اشک چکیده ام ببین هم به نگاه خود نگر ریز به نیستان من برق و شرار این چنین باد بهار را بگو پی به خیال من برد

بخش ۱۷ - برون کشید ز پیچاک هست و بود مرا

برون کشید ز پیچاک هست و بود مرا چه عقده ها که مقام رضا گشود مرا تپید عشق و درین کشت نا بسامانی هزار دانه فرو کرد تا درود مرا ندانم اینکه نگاهش چه دید در خاکم نفس نفس به عیار زمانه

بخش ۱۴۲ - در فن تعمیر مردان آزاد

بخش ۱۵ - این جهان چیست صنم خانهٔ پندار من است

بخش ۱۶ - فصل بهار این چنین بانگ هزار این چنین

بخش ۱۷ - برون کشید ز پیچاک هست و بود مرا

بخش ۱۸ - خیز و به خاک تشنه‌ای بادهٔ زندگی فشان

بخش ۱۹ - تو باین گمان که شاید سر آستانه دارم

بخش ۲ - حصه اول

بخش ۲۰ - نظر به راه‌نشینان سواره می‌گذرد

بخش ۲۱ - بر عقل فلک پیما ترکانه شبیخون به

بخش ۲۲ - یا مسلمان را مده فرمان که جان بر کف بنه

بخش ۲۳ - عقل هم عشق است و از ذوق نگه بیگانه نیست

بخش ۲۴ - سوز و گداز زندگی لذت جستجوی تو

بخش ۲۵ - درین محفل که کار او گذشت از باده و ساقی

بخش ۲۶ - ساقیا بر جگرم شعلهٔ نمناک انداز

بخش ۲۷ - از آن آبی که در من لاله کارد ساتگینی ده

بخش ۲۸ - ز هر نقشی که دل از دیده گیرد پاک می‌آیم

بخش ۲۹ - دل بی قید من با نور ایمان کافری کرده

بخش ۳ - دعا

بخش ۳۰ - ز شاعر ناله مستانه در محشر چه می‌خواهی

بخش ۳۱ - نه در اندیشهٔ من کار زار کفر و ایمانی

بخش ۳۲ - مرغ خوش لهجه و شاهین شکاری از تست

بخش ۳۳ - خوشتر ز هزار پارسائی

بخش ۳۴ - بر جهان دل من تاختنش را نگرید

بخش ۳۵ - مرا براه طلب بار در گل است هنوز

بخش ۳۶ - زمستان را سرآمد روزگاران

بخش ۳۷ - هوای خانه و منزل ندارم

بخش ۳۸ - از چشم ساقی مست شرابم

بخش ۳۹ - شب من سحر نمودی که به طلعت آفتابی

بخش ۴ - عشق شور انگیز را هر جاده در کوی تو برد

بخش ۴۰ - درین میخانه ای ساقی ندارم محرمی دیگر

بخش ۴۱ - بجهان دردمندان تو بگو چه کار داری

بخش ۴۲ - اگر نظاره از خود رفتگی آرد حجاب اولی

بخش ۴۳ - نور تو وانمود سپید و سیاه را

بخش ۴۴ - بده آندل که مستی های او از بادهٔ خویش است

بخش ۴۵ - کف خاکی برگ و سازم برهی فشانم او را

بخش ۴۶ - این دل که مرا دادی لبریز یقین بادا

بخش ۴۷ - رمز عشق تو به ارباب هوس نتوان گفت

بخش ۴۸ - یاد ایامی که خوردم باده ها با چنگ و نی

بخش ۴۹ - انجم بگریبان ریخت این دیدهٔ تر ما را

بخش ۵ - درون سینهٔ ما سوز آرزو ز کجاست؟

بخش ۵۰ - خاور که آسمان بکمند خیال اوست

بخش ۵۱ - فرصت کشمکش مده این دل بی قرار را

بخش ۵۲ - جانم در آویخت با روزگاران

بخش ۵۳ - به تسلئی که دادی نگذاشت کار خود را

بخش ۵۴ - بحرفی می توان گفتن تمنای جهانی را

بخش ۵۵ - چند بروی خودکشی پردهٔ صبح و شام را

بخش ۵۶ - نفس شمار به پیچاک روزگار خودیم

بخش ۵۷ - به فغان نه لب گشودم که فغان اثر ندارد