شمارهٔ ۳۴

چون بگشایی طرۀ پیچیدۀ خویش

خشنود شوم ز بخت شوریدۀ خویش

چون زلف سیاه تو کند بی خوابم

در دیده کشم سیاهی دیدۀ خویش