بخش ۳۸ - در بیان معنی ان من العصمة ان لایقدر

آن دگر نکته را که کرد ادا

شافعی از کلام اهل هدی

بود آن کز خدای عز و جل

عصمت آمد نصیب تو ز ازل

کانچه خواهد دلت ز خود رایی

ندهندت بر او توانایی

عصمت است اینکه نیست سیم و زرت

که شود آرزوی شور و شرت

مطرب آری به خانه می نوشی

شاهدان را کنی هم آغوشی

عصمت است اینکه نیست دسترست

که چو آزار کس شود هوست

برکشی تیغ و خون او ریزی

خاک و خونش به هم درآمیزی

عصمت است اینکه صاحب دیوان

نیستی خوش نشسته در ایوان

تا کنی بر امید عزت و جاه