بخش ۵۷ - قصه گریستن شاعری که قصیده غرا به حضرت شاه خواند و هیچ کس تحسین نکرد جز جاهلی که به اسالیب سخن عارف نبود

شاعری در سخنوری ساحر

در فن مدح گستری ماهر

بهر شاهی لوای مدح افراخت

پر صنایع قصیده ای پرداخت

مدح شاهان به عقل و شرع رواست

زانکه شاهند و شاه ظل خداست

هست عاید به نزد صاحبدل

مدحت ظل به مدح صاحب ظل

برد روزی یکی نکو خوان را

که رساند به عرض شاه آن را

نظم را حسن صوت می باید

تا ازان حسن او بیفزاید

پای تا سر قصیده را برخواند

حرف حرفش به سمع شاه رساند

در سخن واجب است حسن بیان

حق ازان گفت رتل القرآن

خواندنش چون به آخر انجامید

وز ادای سخن بیارامید

داشت شاعر به اهل مجلس گوش

که به تحسین او کنند خروش

زان هنرمند می کند جانی

کش ستایش کند هنردانی