بخش ۱۷۴ - حکایتی که خدمت ارشاد مابی مولانا و مخدومنا سعدالملة والدین الکاشغری از شیخ خود خدمت مولانا نظام الدین خاموش قدس الله روحه نقل می فرموده اند

کهف اصحاب سعد دین و دول

منتهی در طریق علم و عمل

دلش از نسبت دو عالم دور

نسبت او به کاشغر مشهور

گفت از پیر خود نظام الدین

که به خاموش داشتی تعیین

که به وقت صفای آیینه

سوی مسجد شدم یک آدینه

چون ز مسجد پس از ادای نماز

سوی مأوای خویش گشتم باز

دیدم اندر دکانچه ای تنها

نوجوانی به حسن بی همتا

عشقش آورد بر من آنسان زور

کز دل و جان من برآمد شور

ماندم از حال خویشتن حیران

که دلی را که جمله کون و مکان

کم بود در فروغ معرفتش

چون شود مهر ذره ای صفتش