بخش ۴۶ - قصه مشاهده کردن شیخ علی رودباری قدس سره مردن آن مرقع پوش شوریده حال را در محبت آن جوان مغرور به حسن و جمال

بوعلی رودباری آن شه دین

خسرو بارگاه صدق و یقین

رفت روزی به جانب حمام

تا سبک گردد از گرانی عام

دید از رقعه های گوناگون

ژنده صوفیانه بر بیرون

یا رب این ژنده گفت کسوت کیست

که درین راه جز به فاقه نزیست

چون درآمد چه دید درویشی

در ره عاشقی وفا کیشی

ایستاده به فرق خودکامی

که سرش می سترد حجامی

موی او چون شدی سترده به تیغ

داشتی بر زمین فتاده دریغ

دمبدم خم شدی به سوی زمین

بهر موی چیدنش ز روی زمین