بخش ۱۰ - حکایت آن از قافله حاجیان دور افتاده با آن پیر زال در بادیه قناعت بر قدم توکل ایستاده

یکی کعبه رو گم شد از قافله

نه همراه او زاد نی راحله

پی طعمه هر چند همت گماشت

نیامد به چشمش گه شام و چاشت

ز زنگار گون گرد خوان سپهر

به جز گرده ماه یا قرص مهر

ندید از نم چشمه سار سراب

به جز کاسه چشم حسرت پر آب

همی گشت چون باد در گرد و خاک

به هر دشت و وادی به صد ترس و باک

سیه خانه ای دید ناگه ز دور

خوش آینده چون خال بر روی حور

منور شدش چشم ها زان سواد

خضروار رو در سیاهی نهاد

زنی یافت چون نافه اش پوست خشک

بر او گشته کافور موی چو مشک

به فرقش ز عز قناعت قناع

ز فرمان حرصش سر امتناع

بدو گفت کای مادر مهربان

که باشد ز وصف تو قاصر زبان

ز بی قوتیم تنگ گشته نفس