بخش ۱۶ - حکایت آن پیر که جوان گریان را دید و موجب گریه او را پرسید

جهاندیده پیری به سودای گشت

قدم زد ز خانه به پهنای دشت

برآورده گوری نو از دور دید

وز آنجا صدایی به گوشش رسید

چو آهو سوی گور شد تیزگام

که تا بیند آنجا که شد صید دام

کسی دید افتاده در خون و خاک

ز سینه کشان ناله دردناک

ز خون جگر از مژه اشکریز

به دست تظلم به سر خاکبیز

بدو گفت کای سخره مرگ و زیست

تو را این همه ماتم از بهر کیست

به خاک اندرت کیست مدفون شده

که حالت بدینسان دگرگون شده

جفاکاری روزگار درشت

به حرمان ز اصلت شکسته ست پشت

و یا تندباد قضا و قدر

فکنده ز شاخ تو نورس ثمر