بخش ۴۷ - حکایت آن حکیم کشتی شکسته رخت به دریا فکنده که بعد از نجات به واسطه حکمت به درجات رسید

حکیمی از آنجا که روشندلان

نفورند از ظلمت جاهلان

پی شستن از دل غباری که داشت

برون برد رخت از دیاری که داشت

چو رنج بیابان به پایان رساند

زمانه چو نوحش به کشتی نشاند

ز موج اشتران کف انداز مست

بر او حمله کردند و کشتی شکست

ز حرف سلامت دلی منحرف

به یک تخته چسبید همچون الف

ز ملاحی باد دریانورد

وطن بر کنار یکی شهر کرد

به انگشت بر ریگ رملی کشید

کزان خلق را حیرت آمد پدید

بسی حال پوشیده را باز گفت

خبر داد از رازهای نهفت

رسید این حکایت به دارای شهر

به عدل و کرم رونق افزای شهر

به صد گونه لطفش سوی خویش خواند

به تعظیم بر کرسی زر نشاند

به دریا درون هر چه از کف نهاد