بخش ۴۹ - حکایت آن حکیم از مردم بر کرانه و سؤال و جواب او با پادشاه زمانه

حکیمی ز مردم کناری گرفت

ز غارتگران کنج غاری گرفت

جز آن غار آرامگاهی نداشت

غذا غیر برگ گیاهی نداشت

چو کرم بریشم گیاخوار بود

به تن از لعابش یکی تار بود

گروهی به آن تار دور از گزند

به قید ارادت شده پایبند

شه کشور از مسند عز و ناز

بدان غار شد سینه پر نیاز

لقای حکیمش خوش آمد چنان

که از عشق وی رفتش از کف عنان

بدو گفت کای قبله مقبلان

قبول تو اقبال صاحبدلان

دل من اسیر کمند تو شد

سرم پست قدر بلند تو شد

حیات ابد را تویی جان من

جدا از تو بودن چه امکان من

بن غار منزلگه اژدهاست

که از بیم مردم در او کرده جاست

تویی خلق را گشته امیدگاه

چه حاجت که آری به اینجا پناه