بخش ۵۴ - داستان وصیت کردن اسکندر که دستش را بعد از وفات از تابوت بیرون گذارند تا تهیدستی وی بر همه کس ظاهر شود

خوش آن کس که کارش نکویی بود

به نیک و بدش نیکخویی بود

چه در وقت مردن چه در زندگی

رود روزگارش به فرخندگی

سکندر چو نامه به مادر نوشت

به جز نامه موعظت در نوشت

به یاران زبان نصیحت گشاد

به هر سینه گنجی ودیعت نهاد

چو بر حاضران گنج گوهر فشاند

ز ناحاضران نیز غافل نماند

وصیت چنین کرد با حاضران

که ای از جهالت تهی خاطران

چو بر داغ هجران من دل نهید

تن ناتوانم به محمل نهید

گذارید دستم برون از کفن

کنید آشکاراش بر مرد و زن

ز حالم دم نامرادی زنید

به هر مرز و بوم این منادی زنید

که این دست دستیست کز عز و جاه

ربود از سر تاجداران کلاه

کلید کرم بود در مشت او

نگین خلافت در انگشت او