شمارهٔ ۳۷۳
جامیتو را هرگز گذر بر جانب گلشن نمی افتد
که از شوق تو گل را چاک در دامن نمی افتد
سرم دور از درت باری ست بر گردن اگر تیغت
نیاید در میان این بارم از گردن نمی افتد
چنین کز سینه برق آه تا گردون رود شب ها
عجب دارم که مه را شعله بر خرمن نمی افتد
چه حاصل گر مرا از زخم پیکان سینه روزن شد
چو هرگز پرتوی زان مه بر این روزن نمی افتد
چنان مست می ناز است آن ترک جفاپیشه
که صد ره می کنم افغان به حال من نمی افتد
به لب نه جام پس درده که عیشم می شود تیره
اگر عکسی ز لعلت در می روشن نمی افتد
به آهو نسبت آن نرگس جادو مکن جامی
که آهو این چنین خونریز و مردافکن نمی افتد