شمارهٔ ۸۹۹
جامیزان تازه خط سبز که بر لب فزوده ای
هوش و خرد به تازگی از ما ربوده ای
خضر است آن نه خط که ز لعل حیات بخش
دیگر به آب زندگیش ره نموده ای
خط و لبت که خضر و مسیحند هم نفس
خود هردو را به لطف تکلم ستوده ای
گفتند ناسزای تو می گفت دی بتی
امروز خوشدلم به گمان کآن تو بوده ای
هرگه به لطف جانب ما کرده ای نظر
بر روی ما دریچه رحمت گشوده ای
شب ها چه غم ز محنت بی خوابی منت
زین سان که خوش به مسند راحت غنوده ای
گفتی بگوی قصه جامی چه حاجت است
روزی اگر فسانه مجنون شنوده ای