بخش ۱۱ - نمودن شاپور صورت خسرو به شیرین بار دوم

چو دیو شب برآمد از تنش جان

یکایک شد پری هر گوشه پنهان

فسون خوان سحرگه از دم سرد

پریها را همه در شیشه ای کرد

دگر ره رفته بد شاپور از پیش

که بنماید بدان مه صنعت خویش

همان تمثال را دیگر بیاراست

به سروی کرد همچون قامتش راست

رسیدند آن بتان دیگر سواره

همی کردند هر جانب نظاره

گهی گفتند و گاهی می شنودند

به هر غم زان نشاطی می فزودند

که ناگه دست غیب از جیب گردون

دگر ره صورتی آورد بیرون

دگر در آن زمین پر ریاحین

به لب تنگ شکر یعنی که شیرین

زخواب ناز چون بگشاد چشمش

بدان صورت دگر افتاد چشمش

تو گفتی مرغ روحش کرد پرواز

به جوش آمد همه خون در رگش باز

فروغی بس بود پروانه ای را