بخش ۲۰ - آمدن شاپور به قصر شیرین و احوال خسرو با شیرین گفتن

چو شد در قصر شاپور پری خوان

پری رو را برآمد ناله از جان

عرق افکند و از خود رفت یک چند

پس از یک لحظه افشاند از شکر قند

که ای شاپور خوش دامی نهادی

به ما بس وعده های خام دادی

به مشکوی شهم کردی دلالت

شدم آنجا و بس دیدم ملالت

ببین تا چند بر جانم ستم بود

که گشتستم بدین که پایه خشنود

حدیثی خوب نشنیدم از ایشان

همه اندوه و غم دیدم از ایشان

نکردند از من اینجا یاد هرگز

نگشتم دل از ایشان شاد هرگز

به من هر یک شده هر سو ترش رو

به پیشم آمده همچون زن شو

به خود زان رو از آن محنت گزیدم

که از ایشان بجز محنت ندیدم