بخش ۲۵ - نصیحت کردن مهین بانو شیرین را و سوگند دادن به خویشتنداری

پس از ترتیب خسرو چون بپرداخت

به خلوت خواند شیرین را و بنواخت

نخستین گفت ای چشم مرا نور

مباد از تو مهین بانو دمی دور

میفتا عارضت از آب هرگز

مبادا نرگست بی خواب هرگز

مبادت هیچ محنت تا جهان باد

سرو کار تو با رامشگران باد

کند چرخ آنچه تو باشد مرادت

همیشه سرنوشت نیک بادت

کمال حسن و رای و عقل و تمییز

بحمدالله که حق دادت همه چیز

نگویم چون بزی ای سرو رعنا

که تو بهتر ز من می دانی اینها

ولیک از خسروت یک پند در خور

بگویم زانکه باشدگفته بهتر

به مجلس خسروت چون پیش آید

چنان بنشینی و خیزی که باید