بخش ۲۸ - گفتار در خلوت نشستن خسرو با شیرین

چو خسرو روز در عشرت به شب کرد

خیالش وصل از شیرین طلب کرد

ندیمان را به مجلس پیش خود خواند

یکایک را به جای خویش بنشاند

به ساقی گفت تا جام لبالب

به گردش آورد از اول شب

چو دوری چند بگذشت از می ناب

هجوم آورد بر سر لشکر خواب

حریفان را ز بس ساغر که دادند

همه سرها به جای پا نهادند

ز مجلس خاست هر کس کو توانست

بیفتاد آن که سر از پا ندانست

ز مستی چشم ساقی نیمه ای باز

ز بیهوشی شده مطرب ز آواز

به مجلس سازها بد رفته از خویش

جز از نی کو نبودش یک نفس بیش

صراحی پنبه ها افکنده از گوش

شده گوینده ها یکباره خاموش

حریفان مست هر سویی فتاده

ندیمان دیده ها بر هم نهاده

ملک چون مست شد مجلس چنان دید