شمارهٔ ۴۳ - در منقبت حضرت صادق (ع)‏

هر کس که چو شبنم شده حیران جمیلی

در رفتنش از خویش چه حاجت به دلیلی

تا هست بود بهره ور از آب رخ خویش

هر کس چو گهر کرد قناعت به قلیلی

در دوستی از درد توان فیض دوا برد

گلزار شود آتش اگر هست خلیلی

بر روی تو آیینه ناستاد ز خجلت

امروز ترا نام خدا نیست عدیلی

عریانی خورشید نقاب رخ او بس

کی هودج تو آمده محتاج سدیلی

در دلبری از چشم مجو مصلحت کار

عاقل نکند پیروی رای علیلی

شب نیست که از اول شب تا سحرم دل

چون مار نپیچد به خود از زلف فتیلی

چون صید که دامش شکند بال و پر سعی