غزل شمارهٔ ۱۱

نیلگون شد فلک از تیرگی اختر ما

گردد آیینه سیه تاب ز خاکستر ما

بی کسانیم گذاری به سر ما که کند

مگر از گریه گهی بگذرد آب از سر ما

ایدل انگار که چون تیغ به بند افتادیم

بهتر آن است که ظاهر نشود جوهر ما

نه تذرویم نه طاووس چه در ما دیده است

که پرد دیده دام از پی بال و پر ما

روی گرمی چو نبینیم به کس وانشویم

نخل مومیم بجز شعله نچیند بر ما

نشیه از باده ندیدیم و طرب از مستی

خاک محنت زده ای بود گل ساغر ما

اشک اختر همه از دیده گردون بچکد

مصلحت نیست که دودی بکند مجمر ما

پیش این جوهریانی که درین بازارند

قیمت رشته فزون تر بود از گوهر ما

نیست دور از اثر طالع پست تو کلیم

که بچاه افتد اگر سیر کند اختر ما