غزل شمارهٔ ۳۳
کلیمهر کس به قبله ای کرد روی نیاز خود را
هندو صنم پرستد من سرو ناز خود را
نگذاشت آستانش در جبهه ام سجودی
بی سجده می گذارم اکنون نماز خود را
در کنج نامرادی تا کی ز منع دشمن
در زیر سر گذارم دست دراز خود را
از نقش پا به رشکم گرچه همی گذارد
بر آستان جانان روی نیاز خود را
پروانه سان نگردد هردم به گرد شمعی
خواهد کلیم بیدل عاشق گداز خود را