غزل شمارهٔ ۳۵
کلیمز آه گرمی آتش زنم سراپا را
ز یک فتیله کنم داغ جمله اعضا را
حدیث بحر فراموش شد که دور از تو
ز بس گریسته ام آب برده دریا را
ز آه گرم من آتش به خانه افتاده است
به کوی عشق کنون گرم می کنم جا را
گشاده رویی ساحل به کار ما ناید
سرشک برد به ساحل سفینه ما را
اگر به بادیه گردی نمی روم چه عجب
جنون من نشناسد ز شهر صحرا را
دلم گرفت ازین خلق خضر راهی کو
کزو نشان طلبم آشیان عنقا را
کلیم هر سر مویت فتیله داغی است
ز بسکه سوز درون گرم کرده اعضا را