غزل شمارهٔ ۱۱۶
کلیممنم که تنگدلی باغ دل گشای من است
به دستم آبله جام جهان نمای من است
رسید همرهی بخت واژگون جایی
که هر که خاک رهم بود خار پای من است
به دستگیری افلاک احتیاجی نیست
کلیم وقتم و افتادگی عصای من است
به خاک و خون کشدم هر کجا که سرو قدی ست
هر آن نهال که بالا کشد بلای من است
چنین که دیدن وضع زمانه جانکاه است
به دیده هرچه غبار است توتیای من است
طبیب از عرق شرم نسخه ها را شست
ز بس که منفعل از درد بی دوای من است
ز بس که موج غمم در میان گرفته کلیم
ز من کناره کند هر که آشنای من است