غزل شمارهٔ ۲۶۹
کلیماشک دمی جدایی از خانه تن نمی کند
سیل خراب می کند لیک وطن نمی کند
بار غم فراق تو بس که شکسته پیکرم
داغ به سینه ام کنون تکیه به من نمی کند
آه ز شرح حال ما بسته زبان خویش را
دیده به طفل اشک خود هیچ سخن نمی کند
گرد هلال رشک تو بس که گرفته روی گل
ابر وفا به شستن روی چمن نمی کند
روی شناس درد و غم ساخته خوش لباسیم
زآنکه تنم ز داغ تو جامه کهن نمی کند
چشم سخنور ترا تا به نظر نیاورد
طبع کلیم هیچگه فکر سخن نمی کند