غزل شمارهٔ ۲۷۴

گل اگر با لب لعل تو برابر می شد

شبنم از نسبت دندان تو گوهر می شد

آب فولاد به خونابه بدل می گردید

گر غم عشق در آیینه مصور می شد

دیده ام خشک تر از ساغر مخمورانست

یاد آن روز که از گریه بسی تر می شد

سرد مهری گل این چمن افسرد مرا

قفس آهنم ای کاش که مجمر می شد

چشم مستت نظری جانب ما گر می داشت

در کف بخت سیه آبله ساغر می شد

مهر اخوان همه کین است چه می بود اگر

در رحم نطفه آبا همه دختر می شد

با وفا خاصیتی هست که گل گر می داشت

همه جا قدرش با خاک برابر می شد

اشک چون طفل پدر مرده که خودسر گردد

به تمنای تو هرروز به هر در می شد

هر زمان حوصله ای درخور غم نتوان ساخت

کاش قدر خودش غصه مقرر می شد

کشت امید چنین خشک نمی ماند کلیم

اگر از دود دلم چشم فلک تر می شد