غزل شمارهٔ ۲۸۶

زخم های شانه از زلفت فراهم می شود

بخت اگر یاری نماید مشک مرهم می شود

عیش اگر هم رو دهد بی تلخی اندوه نیست

همچو نوروزی که واقع در محرم می شود

قتل ما هرگاه باشد می توان تعجیل چیست

کشتن شمع حیات ما به یک دم می شود

تا چه آرد بر سر بال کبوتر نامه ام

خامه ام هردم ز بار درد دل خم می شود

هست با خونین دلانم الفتی کز بعد مرگ

خاک من بر زخم اگر پاشند مرهم می شود

بس که شاداب است گلشن از سرشک عندلیب

آتش ار بر روی گل ریزند شبنم می شود

در دیار ما مصیبت دوستی عامست عام

کز چراغی مرده در یک شهر ماتم می شود

همچو محجوبی که در شهر غریب آمد درون

خواب در چشمم به مردم آشنا کم می شود

تا کلیم از آدمیت لاف زد بی غم نبود

غم بود تخمی که سبز از خاک آدم می شود