غزل شمارهٔ ۳۰۶
کلیمبر لبم همچو جرس خنده فغان می گردد
آب اگر می خورم از دیده روان می گردد
صافدل را نبود قید علایق عیبی
عیب دیرینه کی از آینه دان می گردد
مرد در کشور ما گونه به خون رنگ کند
کاین خضابی ست کز آن پیر جوان می گردد
هوش باریک شود تا سخنم فهم کند
بس که در خاطرم آن موی میان می گردد
هرکه سرگرم طلب گشت اگر در ره شوق
خاک بر سر فرق کند ریگ روان می گردد
روش حرف زدن رفت زیادم چه کنم
نام یار است به چیزی که زبان می گردد
چرخ از بهر تو در کار بود حرص تو چیست
آسیا از پی رزق دگران می گردد
آنچنان شوق قناعت زده راهم که کسی
خاک اگر می خورد آبم به دهان می گردد
ناوک رشک خورد بر جگر خسته کلیم
هرکه از بار غم عشق کمان می گردد