غزل شمارهٔ ۳۵۶

اجتناب از آهم آن مغرور خود سر می کند

پادشاهست احتراز از گرد لشکر می کند

بر تن غم پرور عاشق نشان بوریا

از برای خط زخمش کار مسطر می کند

ترک آسایش اگر لذت ندارد پس چرا

گل به آن نازک تنی از خار بستر می کند

دل ز سر قسمتم خون شد که در یک بوستان

این به سر گل می زند آن خاک بر سر می کند

عقل اگر داری به چشم کم مبین دیوانه را

یک تن اقلیم بیابان را مسخر می کند

مقصدی نایاب را در پیش دارد زلف او

از کنار عارضش راه کمر سر می کند

گر به خورشیدش بسنجم زین تلافی می سزد

مدعی را در وفا با من برابر می کند

گر ندامت دارم از شیرین سخن بودن به جاست

این شکر منقار طوطی را به خون تر می کند

دیده بی آب ما دارد کلیم از دل غبار

مفلس آری شکوه دایم از توانگر می کند