غزل شمارهٔ ۴۰۰
کلیمچون اشک پریشان سفری را چه کند کس
سرمایه هر شور و شری را چه کند کس
دکان به چه کار آید اگر مایه نباشد
بی دجله خون چشم تری را چه کند کس
اشک آمد و بیناییم از دیده برون شد
هم خانگی پرده دری را چه کند کس
از روشنی شمع وصال تو گذشتیم
خود گو که فروغ شرری را چه کند کس
آیینه غبار از نفس ما نپذیرد
زینگونه دم بی اثری را چه کند کس
هردم دل دیوانه ما در خم زلفی ست
سودازده دربه دری را چه کند کس
آید چو خیالت کنم از سینه برون دل
در بزم طرب نوحه گری را چه کند کس
یاری ز خط و خال چه خواهی پی قتلم
در کشتن موری حشری را چه کند کس
نقد دو جهان موسم گل قیمت می نیست
چون غنچه همین مشت زری را چه کند کس
یار این دل صد پاره کلیم از تو نگیرد
ویرانه بی بام و دری را چه کند کس