غزل شمارهٔ ۴۴۵

بی دماغم دست رد بر وصل جانان می نهم

پنبه در گوش از صدای آب حیوان می نهم

در بهاری اینچنین از زهد خشک محتسب

ساغرم تا تر شود در زیر دامان می نهم

نه صراحی غلغلی دارد نه ساغر خنده ای

گوش چندانی که بر بزم حریفان می نهم

از کجا مرهم بیابم چون ز مغز استخوان

پنبه می آرم به روی داغ حرمان می نهم

تا نباشد یک گلستان خار پاانداز من

کی ز کنج غم قدم در باغ و بستان می نهم

پایه اهل هوس بالاتر است از من کلیم

پای همت گرچه دایم بر سر جان می نهم