غزل شمارهٔ ۵۵۴
کلیمنبرد از دل غمی نظاره گل های بستانی
ز لاله داغ دل افزود و از سنبل پریشانی
شکفته رویم ار بینی نپنداری که خوشحالم
که در زیر غبار غم نهان شد چین پیشانی
به خاک افشاند بخت بد چو برک گل پر و بالم
درین گلشن چنین کردیم آخر بال افشانی
شراب درد و غم از ساغر تبخاله می ریزد
مبادا از پی حرف مداوا لب بجنبانی
برای گرد سر گشتن از او بهتر نمی یابم
به گرد عالمم ای بخت اگر صد ره بگردانی
جراحت های چشم از اشک خونین کی شود بهتر
خراش دیده افزون می شود زین لعل پیکانی
کلیم امشب دلی از یار خالی می کنم تا کی
سخن بر لب گره باشد نفس در سینه زندانی