شمارهٔ ۱ - قصیده دیگر در مدح شاه جهان صاحبقران ثانی

نوبهار عشرتست این روزگار دیگرست

دور ما در دلگشایی همچو دور ساغرست

کارها رو در گشایش همچو گل آورده است

بستگی مانند قفل از خانه دل بر درست

زاقتضای عیش پیران طفل مشرب گشته اند

بر همه خون صراحی همچو شیر مادرست

روی گردانیم از هر دل که گیرد رنگ غم

رو نمی بینم گر آیینه اسکندرست

دیده پوشیدم زنیک و بد حضور دل فزود

تا گرفتم روزن این خانه را روشنترست

شوق تا باقیست ننشیند بدل هرگز غبار

گرد ننشیند بر اخگر شعله تا در مجمرست

دل که صاف افتاد ازو دلها منور می شود

همچو جام می که هم آیینه هم روشنگرست

رشته ای بر پای مرغ عیش بند از تار ساز