شمارهٔ ۴ - و نیز در مدح ابوالمظفر شاه جهان

سحاب آراست باغ و بوستانرا

فدای باغبان کن خان و مان را

همان آبی که گرد از روی گل شست

بدینسان مست دارد بلبلان را

چنان گلبن گرانبارست از گل

که بلبل بست بر خاک آشیان را

بگلشن می کش و بر خود مخندان

دهان غنچه پر زعفران را

مروت خانه زاد می فروشست

که ارزان می دهد رطل گران را

بصحرا سیر چون آبروان کن

بدست خود نگردانی عنان را

درین موسم که صحراها بهشتست

بفرزندان رها کن خانمان را

گل و لاله که می غلطد بر خاک

تنگ ظرفند گویا بوستان را