شمارهٔ ۱۲ - در وصف قصر پادشاهی

زهی دولتسرای آتش افروز

فروغ تو جهان را صبح نوروز

رخ افلاک را آیینه بامت

چراغ اختران روشن زجاهت

ز شأن تست گر چرخت ببالاست

بضبط مغز بالا پوست از جاست

نمود از رفعت شأنت عیانست

مگر خشتت ز خاک سر کشانست

گلت را خضر کرد دست آب پاشی

که تا باشد جهان پاینده باشی

بآن کرسی است از رفعت بنایت

که باشد طاق کسری خاکپایت

سعادت را عجب نقشی نشسته است

رخش بر آستانت نقش بسته است

زمین را سایه ات فیض الهی

گدایی در برت بهتر ز شاهی