شمارهٔ ۶۳ - وله ایضا فی استدعا التّبن

اسبم دی گفت می روم من

کاریت به جانب عدم نیست

گفتم که دمی بپای و گفتا

در آخور تو برون ز دم نیست

میمیرم از آرزوی کاهی

واندر تو به نیم جو کرم نیست

گر برگ ستور داریت نیست

بفروش چه داریم ستم نیست

جو ز آخر چرب باز کردی

یک توبره کاه خشک هم نیست

تا کی ز نشست و زین بر پشت

خود زین شکم تهیت غم نیست

جز راه به پشت من ندانی

می پنداری مرا شکم نیست