شمارهٔ ۱۹۳ - وله ایضا

زهی زرفعت تو خورده آسمان تشویر

زهی ندیده ترا چشم روزگار نظیر

پناه اهل هنر زین دین یگانه عصر

که افتخار کنند مملکت به چون تو وزیر

کمینه پایۀ قدر تو آسمان بلند

کمینه شعلۀ رای تو افتاب منیر

فسادر را نبود دست بر قواعد کون

اگر به رأی تو باشد زمانه را تدبیر

شد از نیابت تحریر تو عطارد شاد

به بندگان نرسد شادیی به از تحریر

گران رکایی حزم تو بازگرداند

عنان جنبش خاصیت از ره تاثیر

همیشه کلک تو از بهر آن کمر بستست

که تا معایش اهل هنر کند تقریر

کفایت تو چنان با کرم زیک خانه ست