شمارهٔ ۳۰۶ - وله فی صفة القحط و التماس الغلّه

ای خداوندی که اندر خشک سال قحط جود

پخته شد از آب انعام تو نان گرسنه

زآنکه تو مشهور آفاقی بنان دادن چو صبح

سر بدر گاهت نهادست آسمان گرسنه

سیل انعام تو هردم دروثاق سایلان

آنچنان افتد که آتش در روان گرسنه

شکل اخلاق حسودت گر کنم بر روی نان

بوی آن از نان بگرداند عنان گرسنه

همچو مشرق قرص گرمش میفرستد جود تو

ار دهندش زان سوی مغرب نشان گرسنه

نیست بی یاد سخایت داستان اهل فضل

آری از نان نیست خالی داستان گرسنه

اندین دوران که میگردد سیه چون روی فضل

روی قرص ماه و خورشید از فغان گرسنه

قرص خور بر خود همی لرزد چرا از بهر آنک

تیز کرد اختر برو دندان بسان گرسنه