شمارهٔ ۱۸۴

خم ابروی تو هم کعبه و هم میخانه

لعل دلجوی تو هم باده و هم پیمانه

تا فسون غم عشق تو مرا شد در گوش

نشنیدم سخنی را که نبود افسانه

ای که جویی لب معشوقه و آبادی عقل

گنج پیدا نکنی تا نکنی ویرانه

گریه از حسرت دردانه مردم تا کی

چند دردانه بریزم ز غم دردانه

می زدم لاف دروغی که منم عاقل شهر

کرد زنجیر سر زلف توام دیوانه

یار خندید به دیوانگی ما افسر

بهتر آن است که دیوانه شود فرزانه