غزل شمارهٔ ۴۳

دست قبا در جهان نافه گشای آمده است

بر سر هر سنگ باد غالیه سای آمده است

ابر مشعبد نهاد پیش طلسم بهار

هر سحر از هر شجر سحرنمای آمده است

لاله ز خون جگر در تپش آفتاب

سوخته دامن شده است لعل قبای آمده است

بلبل خوش نغمه زن هست بهار سخن

بین که عروس چمن جلوه نمای آمده است

فاخته در بزم باغ گویی خاقانی است

در سر هر شاخسار شعرسرای آمده است