غزل شمارهٔ ۵۲
خاقانی شروانیتیره زلفا باده روشن کجاست
دیروصلا رطل مردافکن کجاست
جرعه زراب است بر خاکش مریز
خاک مرد آتشین جوشن کجاست
حلقه ابریشم آنک ماه نو
لحن آن ماه بریشم زن کجاست
از دغابازان نو یک جنس کو
وز حریفان کهن یک تن کجاست
در جهانی کو نه مرد است و نه زن
جز مخنث مرد کو یا زن کجاست
در شعار بندگی یاقوت وار
چون شبه آزاددل جز من کجاست
سنگ در بر می دود گیتی چو آب
کآب عیشی یا دلی روشن کجاست
خام گفتار است خاقانی از آنک
پخته رنگی سوخته خرمن کجاست