غزل شمارهٔ ۱۰۱

عشاق بجز یار سرانداز نخواهند

خوبان بجز از عاشق جان باز نخواهند

تا عشق بود عقل روا نیست که مردان

در مملکت عاشقی انباز نخواهند

آنان که چو من بی پر و پروانه عشقند

جز در حرم جانان پرواز نخواهند

بیداد از آن جزع جهان سوز نبینند

فریاد از آن لعل جهان ساز نخواهند

گر کشت مرا غمزه غمازش زنهار

تا خونم از آن غمزه غماز نخواهند

در مذهب عشاق چنان است شریعت

کآن را که بکشتند دیت باز نخواهند

بی عشق ز خاقانی چیزی نگشاید

بی وصل گل از بلبل آواز نخواهند