غزل شمارهٔ ۱۰۲

نگارینا به صحرا رو که صحرا حله می پوشد

به جام ارغوان بلبل شراب وصل می نوشد

به گل بلبل همی گوید که نرگس می کند شوخی

مگر نرگس نمی داند که خون لاله می جوشد

چه پندم می دهد سوسن که گرد عشق کمتر گرد

مگر سوسن نمی داند که عاشق پند ننیوشد

نثار باغ را گردون به دامن در همی پیچد

گل اندر کله زمرد ز حجله رخ همی پوشد

مرو زنهار در بستان که گر خاری به نادانی

سرانگشت تو بخراشد دلم در سینه بخروشد

نگارا گر چنین زیبا میان باغ بخرامی

کلاهت لاله برگیرد قبایت سرو درپوشد

وگر باد صبا در باغ بوی زلف تو یابد

به دل مهرت خرد حالی به صد جان باز نفروشد

خصومت خیزد و آزار و آنگه مردمان گویند

که آن بی عقل را بینید چون با باد می کوشد