غزل شمارهٔ ۱۲۵

اول از خود بری توانم شد

پس تو را مشتری توانم شد

بر سر تیغ عشق سر بنهم

گر پی ات سرسری توانم شد

عشق تو چون خلاف مذهب هاست

خصم مذهب گری توانم شد

تا به اسلام عشق تو برسم

بنده کافری توانم شد

جان من تا ز توست آنجایی

من کجا ایدری توانم شد

یار چون لشکری شود من نیز

بر پی اش لشکری توانم شد

گفت خاقانی از خدا برهم

گر ز عشق بری توانم شد