غزل شمارهٔ ۱۴۷

مکن کز چشم من بر خاک سیل آتشین خیزد

نترسی زآنچنان سیلی کزو آتش چنین خیزد

گوزن آسا بنالم زار پیش چشم آهویت

چه سگ جانم که چندین ناله زین جان حزین خیزد

کله کژ کرده می آیی قبای فستقی در بر

کمان کش چشم بادامت چو ترکی کز کمین خیزد

چو تو در خنده شیرین دو چاه از ماه بنمایی

مرا در گریه تلخم دو دریا بر زمین خیزد

بگریم تا مرا بینی سلیمان نگین رفته

بخندی باز یاقوتت سلیمان را نگین خیزد

به هجرت خوشترم دانم که از هجر تو وصل آید

به مهرت خوش نیم دانم که از مهر تو کین خیزد

چو رحم آرد دلت بینم که آب از سنگ می زاید

چو خشم آرد لبت بینم که موم از انگبین خیزد

بده عناب چون سازی کمند زلف چین بر چین

مرا عناب وار از روی خون آلوده چین خیزد

تو باری اشک خون می بار خاقانی در این انده

که انده شحنه عشق است و سیم شحنه زین خیزد