غزل شمارهٔ ۱۷۰

عشق تو اندر دلم شاخ کنون می زند

وز دل من صبر را بیخ کنون می کند

از سر میدان دل حمله همی آورد

بر در ایوان جان مرد همی افکند

عشق تو عقل مرا کیسه به صابون زده است

و آمده تا هوش را خانه فروشی زند

دور فلک بر دلم کرد ز جور آنچه کرد

خوی تو نیز از جفا یاری او می کند

جان من از خشک و تر رفته چو سیم است از آنک

شعر به وصف توام چون زر تر می زند

با تو ز دست فلک خیره چه نالم از آنک

هست درستم که پیش پای به ره بشکند