غزل شمارهٔ ۱۷۵

آن دم که صبح بینش من بال برگشاد

آن مرغ صبح گاه دلم تیز پر گشاد

دولت نعم صباح کن نو عروس وار

هر هفت کرده بر دل من هشت در گشاد

وان پیر کو خلیفه کتاب دل من است

چون صبح دید سر به مناجات برگشاد

مرغی که نامه آور صبح سعادت است

هر نامه ای را که داشت به منقار سر گشاد

پیکی که او مبشر درگاه دولت است

در بارگاه سینه من رهگذر گشاد

هر پنجره که تنگترش دید رخنه کرد

هر روزنی که بسته ترش یافت برگشاد

آمد ندای عشق که خاقانی الصبوح

کز صبح بینش تو فتوحی دگر گشاد

بی سیم و زر بشو تو و با سیم بر بساز

کز بهر تو صبوح دوصد کیسه زرگشاد